گروه علوم و صنایع غذایی، واحد ورامین-پیشوا، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
چکیده:
با توجه به نگرانی‌های فزاینده زیست‌محیطی ناشی از پلاستیک‌های غیرقابل تجزیه، علاقه به تولید پلیمرهای زیست‌تخریب‌پذیر از طریق روش‌هایی نظیر تصفیه شیمیایی، استفاده از میکروارگانیسم‌ها و آنزیم‌ها به طور چشمگیری افزایش یافته است. این پلیمرها با هدف تسهیل دفع ایمن پس از پایان عمر مفید، پتانسیل بالایی برای کاهش اثرات مخرب زیست‌محیطی دارند. . در سال‌های اخیر، بازیافت شیمیایی به‌عنوان یکی از امیدوارکننده‌ترین فناوری‌ها برای تحقق اهداف اقتصاد چرخشی مطرح شده است، زیرا می‌تواند راهکارهایی برای مدیریت پسماندهای پلاستیکی ارائه دهد؛ با این حال، این فناوری همچنان در مراحل اولیه توسعه قرار دارد. همچنین، رویکردهای نوین در بهبود خواص ممانعت کنندگی (Barrier properties)برای کاربرد در بسته‌بندی مواد غذایی و نقش ارزیابی چرخه عمر (LCA) در تبیین مزایای زیست‌محیطی مورد بحث و بررسی انتقادی قرار گرفته‌اند. علی‌رغم پیشرفت‌های قابل‌توجه، چالش‌های اساسی همچون محدودیت‌های عملکرد مکانیکی، مقیاس‌پذیری صنعتی و اطمینان از کارایی تخریب در شرایط واقعی محیطی همچنان موانع کلیدی در تحقق پتانسیل کامل این مواد محسوب می‌شوند. علی‌رغم مزایای زیست‌محیطی، توسعه و کاربرد گسترده پلیمرهای زیست‌تخریب‌پذیر با چالش‌هایی روبرو است. این مواد علاوه بر کاهش وابستگی به منابع فسیلی، در مدیریت پسماند و توسعه اقتصاد چرخشی نقش مهمی ایفا می‌کنند. با این حال، سازگاری آن‌ها با محیط زیست، به‌ویژه در فرآیندهای کمپوست، موضوع توجهات علمی و صنعتی قابل توجهی را به خود جلب کرده است.
.jpg)
